Min paradoksale fobi

Eg har hydrophobia. Eller vannskrekk som det også heiter. Som barn opplevde eg ein gong å nesten drukne. Det var nok ikkje så dramatisk som eg trudde, men eg falt altså av ei flytemadrass og havna under vatn. Eg kunne ikkje svømme enno, og følelsen av ikkje å ha kontroll har vanskeleg for å sleppe taket den dag i dag. Eg kan svømme der det er så grunt at eg veit eg kan sette beina nedi og reise meg opp om eg vil. Eg vil ikkje ha hovudet under vatn viss eg ikkje står på beina. Eg likar heller ikkje å stå med ansiktet mot dusjhovudet når eg dusjar. (Det er difor eg alltid er rein bak og skitten foran ;) Hehe...) Eg likar ikkje å bli spruta i ansiktet under vannkrig. Eg likar ikkje å bade. Berre i badekaret. Men fontener! DET er noko av det vakraste eg veit. Steffen har funne ut at det kanskje er fordi det er vatn i ekstremt kontrollerte former. Kanskje er det noko i det?

Dette er ei flott fontene i Budapest. Styrka og formasjonane til vatnet følgjer lyden til klassisk musikk frå høgtalarar rundt om i parken. Det er ikkje like fasinerande å sjå det på youtube som å sjå det i røynda, men eit visst inntrykk får ein kanskje. (Sjå vekk frå den amerikanske latteren som er nærast mikrofonen da...)


Og her er ei fontene i Halmstad, der vi var på miniferie forrige helg:



Og her er den tidlegare omtalte i Porsgrunn: